روزی شخصی در حال نماز خواندن در راهی بود و مجنون بدون این که متوجه شود از بین او و مهرش عبور

 کرد مرد نمازش را قطع کرد و داد زد هی چرا بین من و خدایم فاصله انداختی مجنون به خود آمد و گفت من که

 عاشق لیلی هستم تورا ندیدم تو که عاشق خدای لیلی هستی چگونه مرا دیدی.

                تولد امام موسی کاظم رو به همه تبریک میگم .

چهار دانشجو که به خودشان اعتماد کامل داشتند یک هفته قبل از امتحان پایان ترم به مسافرت رفتند و با دوستان خود در شهر دیگر حسابی به خوشگذرانی پرداختند. اما وقتی به شهر خود برگشتند متوجه شدند که در مورد تاریخ امتحان اشتباه کرده اند و به جای سه شنبه، امتحان دوشنبه صبح بوده است. بنابراین تصمیم گرفتند استاد خود را پیدا کنند و علت جا ماندن از امتحان را برای او توضیح دهند. آنها به استاد گفتند: « ما به شهر دیگری رفته بودیم که در راه برگشت لاستیک خودرومان پنچر شد و از آنجایی که زاپاس نداشتیم تا مدت زمان طولانی نتوانستیم کسی را گیر بیاوریم و از او کمک بگیریم، به همین دلیل دوشنبه دیر وقت به خانه رسیدیم.».....استاد فکری کرد و پذیرفت که آنها روز بعد بیایند و امتحان بدهند. چهار دانشجو روز بعد به دانشگاه رفتند و استاد آنها را به چهار اتاق جداگانه فرستاد و به هر یک ورقه امتحانی را داد و از آنها خواست که شروع کنند....آنها به اولین مسأله نگاه کردند که 5 نمره داشت. سوال خیلی آسان بود و به راحتی به آن پاسخ دادند.....سپس ورقه را برگرداندند تا به سوال 95 امتیازی پشت ورقه پاسخ بدهند که سوال این بود: « کدام لاستیک پنچر شده بود؟»....!!!!

دیشب خیلی خسته بودم به همین دلیل تصمیم گرفتم زودتر بخوابم. تازه چشمم گرم شده بود كه یكدفعه از خواب پریدم.
از رختخواب بلند شدم و دیدم همسایه پایینی مهمون داشته و حالا هم دارند تشریف می برند.
توی مراسم و مهمانی ها به محض اینكه اعلام رفتن كنیم، خداحافظی ها از همون كف زمین كه نشسته ایم شروع می شود و تا چشم كار می كند، تا جایی كه همدیگر را اندازه یك مورچه می بینیم، ادامه پیدا می كند:
خب احمد آقا ، صغرا خانم! خیلی زحمت دادیم با اجازه تون از حضورتون مرخص می شیم. با گفتن یه همچین جمله تراژدی و سریال اوشین وار خداحافظی شروع می شه. بیشتر از چهل بار توی خونه یارو خداحافظی می كنیم. حالا حساب كنید مثلا 6 نفر آدم اومدن مهمونی و حالا دارن می رن بیرون. به طور مستمر و بی وقفه همه می گن: «خداحافظ» و صاحب خونه بدبخت، پس از كلی پذیرایی و دولا و راست شدن حالا باید به اتفاق اهل و ایال به دنبال مهمان ها مستمراً جواب خداحافظی آنها را بدهند: «خداحافظ ، خداحافظ ، خداحافظ ، قربون شما ، خداحافظ ، خداحافظ ، ببخشید بد گذشت، خداحافظ ، خداحافظ ...»
حالا اومدن دم در: « ... خب اصغر آقا ببخشید مزاحم شدیم ، تو رو خدا شما هم یه شب تشریف بیارین. خداحافظ ، خداحافظ ، سلام برسونین ، خداحافظ ، خداحافظ .
توی این دست اگر تعداد خانم ها از دو نفر بیشتر باشد كه دیگر واویلاست. تازه دم در خونه یادشون می افته دستور پختن قورمه سبزی و رنگ موها و آخرین خریدها و جدیدترین دكوراسیون را به هم بگویند و در تمام این مدت صدای دلنشین «خداحافظ ، خداحافظ» سلسله وار به گوش می رسد.
حالا همه سوار ماشین شدن و سرنشینان از چهار طرف ماشین تا كمر بیرون اومدن و دارن دست تكون می دن:«خداحافظ ، خداحافظ ، خداحافظ » راننده هم برای عرض ارادت اون موقع شب 5 تا 6 بوق به معنی «خداحافظ» برای مستقبلین می زند. حالا دیگه ماشین رسیده ته كوچه و این بار دیگه فریاد می زنن: «خداحافظ ، خداحافظ ، خداحافظ»!
آخه یكی نیست بگه مگه می خواین برین سینه كش قبرستون كه دل نمی كنین از هم!؟
تازه فردا ساعت 11 صبح یكی از خانم هایی كه دیشب مهمون بوده زنگ می زنه به صغرا خانم و می گه:«صغرا جون ممنون بخاطر پذیرایی دیشب؛ والله زنگ زدم بگم دیشب این بچه ها حواسم را پرت كردن یادم رفت ازت خداحافظی كنم.!!!

برگ در انتهای زوال می افتد

                                            و

                                             میوه در انتهای کمال

       بنگر که چگونه می افتی !!!!!

                                                            برگی زرد

                                                                         یا

                                                                             سیبی سرخ ؟؟؟؟

   سلام

 یهو میرم سر اصل مطلب :

 فردا 22 بهمن .. ( اینکه دیگه خیلی تابلو )

 فردا روز خیلی بزرگیه ( البته این  نظر منه! ) میدونم که به نظرخیلیا فردا اصلا روز

 مهمی نیست شایدم بازم به نظر بعضیا بهتره این روز از تقویم پاک شه و ..... یه

عالمه از این نظرا که در جای خودشون مورد احترامه .

  ولی من فکر میکنم نه به خاطر اینکه بگیم ما عاشق این نظامیم یا حتی بگیم دوست

  داره این انقلابیم .نه!

  فردا بریم راهپیمایی که بگیم این خاک ماله ماست .این امکانات ( حالا هر چقدر کمه

  یا  زیاده ...) حق ماست . بگیم که هر کی هر کشور یا هر دولتی که بخواد پاشو از

 گلیمش دراز تر کنه بخاطر دفاع ازناموس، شرف ، دفاع از خون عزیزامون یکی

 پدرش یکی برادر حتی مادرو خواهرش رو از دست داده و ارزشهامونو هر چیزی

که  براش ارزش قائلیم دفاع میکنیم و این حق و اجازه رو به هیچکس نمیدیم که حتی

 بخواد با خودش فک کنه که میتونه یه وجب از این خاک و ازمون بگیره . 

  پس  بهتره به راهپیمایی به این چشم نگاه کنیم که با اومدن هر کدوم از ما به خیابونو

  دادنه شعار و( شاید همین چیزایی که به نظر ساده میان ولی در عین حال ساده

   نیستن ) ..قراره یه باره دیگه قدرتمونو بهشون ثابت میکنیم ( ابته این یه چیز ثابت 

   شده است) تا یه موقع با خودشون فکر نکنن که میتونن هر کاری که دلشون خواست

  انجام بدن و هر غلطی که دلشون خواست بکنن.

  همین .

                                 پس وعده دیداره ما 22 بهمن  

  سلام

  حال و احوال چطوره؟ من که خیلی خوبم.

  بالاخره امتحانا تموم شد . آخراش دیگه نمیدونستم باید چه جوری درس بخونم

    که خدارو خوش بیاد ولی الهی شکر که تموم شد.

  تو این چند وقته که نبودم اتفاقات خیلی زیادی تو اطرافم افتاد ... که میتونم بگم

   بعضیاشون خیلی غم انگیز بود.

  مامان یکی از دوستام ( دوست صمیمی مامانم هم بود) که حدود 10 سالی از

   دوستیشون میگذشت فوت کرد. قبل از اون یکی از جوونای فامیل فوت کرد.

   یکی از بچه های دانشکمون تو تصادف فوت شد . بعد از چند هفته تو یکی از

  همین روزای برفی یکی از هم خوابگاهیامو  ( که دوستمم میشد دانشجوی

  سال 2 جغرافیا ) تو تصادف از دست دادم.  این آخریو چون تو بطنش بودم واسم

 غم انگیز تر از بقیه بود، فکر کنید وسط  فرجه ها نزدیک شروع امتحانا ساعت

 12 شب خبر فوت این دوستمو با صدای جیغ دوستش شنیدم . خیلی فضای

سنگینی بود . خیلی سخته اون اوایل همش تصویرش میومد تو ذهنم. بچه ها

 همه شوکه شده بودن. 2 تا از بچه هارو با آمبولانس بردیم بیمارستان و نوار

 قلبو.. سرم  و .... وای خیلی سخت بود .هر کدوم به اون یکی

میرسیدیم فقط  گریه میکردیم ... تو خوابگاه همش ازمرگ حرف بود .

 هم اتاقیامون دوستامون  همه تو برف با اون جاده های خطرناک قرار بود که از

  شهراشون بیان . همه  نگران بودیم که یه موقع نکنه بازم اتفاق ناگواری مثل

  مرگ دوستمون واسمون تکرار بشه!! بچه ها که دیر میکردن همش میترسیدیم

  نکنه اتفاقی افتاده  باشه .... خدا ،نه مرگ و نه این همه نگرانیو نصیب

  هیچکس نکنه .

 حالا بریم سر شادیا .

صمیمی ترین دوستم نامزد شد، خیلی خوشحالم، واسش دعا میکنم خیلی

خیلی خیلی خوشبخت بشه .

یه عالمه خوشیایه کوچولو که وقتی با هم جمع میشن میشه خیلی

بعدم اینکه الان تعطیلات بین دو ترم خیلی خیلی داره بهم خوش میگذره .. با

خیال راحت کارای شخصیمو انجام میدم . میگردم.

خلاصه که زندگی پستی بلندی زیاد داره. باید یاد بگیریم که با روزگار کنار بیایم یه

ذره اون مارو تحمل کنه یه ذره ما اونو تحمل کنیم

دلم میخواد تو این پستم یه عالمه مطلب بزارم.

ولی فعلا هم حسش نیست همم  امتحانا مجال نمیده آدم با خیال راحت  بشینه و کاراشو بکنه.  

واسم دعا کنید ممنون میشم

همین .....